Hercle

From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search
Hercle
Uni et hercle.jpg
Drawing of a scene on an Etruscan mirror in which Uni suckles the adult Hercle before he ascends to immortality
Parents Tinia and Uni
Greek equivalent Heracles
Roman equivalent Hercules

In Etruscan religion and myth, Hercle (also Heracle or Hercl), the son of Tinia and Uni, was a version of the Greek Heracles, depicted as a muscular figure often carrying a club and wearing a lionskin. He is a popular subject in Etruscan art, particularly bronze mirrors, which show him engaged in adventures not known from the Greek myths of Heracles or the Roman and later classical myths of Hercules.[1]

In the Etruscan tradition, Uni (Roman Juno) grants Hercle access to a life among the immortals by offering her breast milk to him.[2]

Etruscan aristocrats liked to identify with Hercle, and dedicate sculpture / art to him. This is because Hercle was a man first and through his actions and deeds was elevated to a God status. Something aristocratic society tried to identify with. A clear example of this is the presence of Heraclean iconography at the Temple of Portonaccio.

Scenes from Etruscan art[edit]

Hercle can be recognized in Etruscan art from his attributes, or is sometimes identified by name. Since Etruscan literature has not survived, the meaning of the scenes in which he appears can only be interpreted by comparison to Greek and Roman myths, through information about Etruscan myths preserved by Greek and Latin literature, or through conjectural reconstructions based on other Etruscan representations.

  • Hercle, depicted as a nude youth and carrying his club, presents the winged baby Epeur to Tinia, as Turan (left) and Thalna (right) look on.[3]

See also[edit]

References[edit]

  1. ^ Nancy Thomson de Grummond, Etruscan Myth, Sacred History, and Legend (University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology, 2006), pp. 12–13.
  2. ^ De Grummond, Etruscan Myth, pp. 83–84.
  3. ^ De Grummond, Etruscan Myth, p. 61.

Tek kjo pasqyrë etruske ku duket qartë Herkule duke pirë gji tek zana, Herkule rifiton përsëri forcën për tu këthyer në i pavdekshem. Vini re se në shkrimin ndodhur te kjo pasqyrë, fjalet ndahen midis tyre pastër me anën e dy pikave (:) pra kjo jep mundësin për tu lexuar në mënyre teper korekte dhe pa lënë fije dyshimi se mund të kesh gabuar në leximin e tyre. Kam kënaqësin tu them me bindje se teksti që mban në dorë hyjni pas zanave deshifruar nga unë ka kuptim të plotë 100% vetem në gjuhën shqipe dhe në asnjë gjuhë tjetër pretenduar. Pikë së pari më duhet të sqaroj se fjala ZA = RON, ROJ,i përket shqipes së vjetër dhe pikërisht në gegënishte, (Za = Jetë, (ζωή fjalë e cila sot i përket gjuhës greke) Atëhere lexoni me kujdes duke patur parasysh që shenja e shigjetes ndodhur në reshtin e dytë është e barabartë me gërmën: "K" si dhe gërma:"D"=R, tashmë te konfirmuara e të mirënjohura qysh më parë. Në tabelë kemi: ECA: ZOEN: TPAIKNAC: HEDCLE: VNIAL: KVANODA:SCE. e cila korespodon me gjuhën shqipe: E KA: ZOIN: TE PA IKNAS: HERKULE: U NIAL: KU ANORA SKE ... në shqipen e sotme kemi: E KA JETEN TË PA IKNAS (të pa ikur, të pa ndërprerë, i pavdekshëm) HERKULE UNGJALL (uniall) KU VDEKJE SKE (ron,arron ske) ...!!!